Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

P Ó J D Ź       Z A     M N Ą

Spędzać   czas   wolny

„A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął” (Rdz 2, 2) .

„Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego.
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć:
orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoje imię” (Ps 23, 1 – 3).

Znużeni codzienną pracą i różnorodnymi obowiązkami, staramy się znaleźć wolny czas, aby odpocząć. Dobrą okazją do wypoczynku są niedziele i święta, jak również letnie i zimowe urlopy. Czas wolny wykorzystuje się w różny sposób. Można wyjechać lub pozostać w domu; otoczyć się mnóstwem ludzi lub spędzać czas samotnie. Ale każda wybrana przez nas forma wypoczynku ma nie tylko zregenerować nasze siły do dalszej pracy, ale również ubogacać nas dobrem, ubogacać nas Bogiem. Wydaje się, że nie każdy z nas rozumie sens wypoczynku. Niektórzy traktują czas wolny jako dobra okazję do „wypicia”, zatruwając w ten sposób swoje wnętrza i innych. Czasami jest to forma ucieczki przed trudną rzeczywistością lub odreagowywanie po ustawicznym życiu w napięciu. Inni uciekają w głośną muzykę lub inne formy zagłuszania siebie, byle nie dopuścić do głębszej refleksji lub zapomnieć o codziennych troskach.

Ale gdzie tu wypoczynek?

Bóg, który „odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął” nie uczynił tego, aby uciec od dzieła stworzenia czy siebie samego lub by odreagować stres czy napięcie. On pokazał nam, ludziom, jak powinno wyglądać nasze życie. Naśladując Pana, zarówno w pracy jak i wypoczynku, należy pamiętać, że wszystko czynimy w Nim i z Nim. Odpoczynek nie jest nam jedynie dany , ale również zadany.

Jak więc mamy odpoczywać?

Co jest wypoczynkiem , a co nim nie jest?

Mój własny wypoczynek początkowo wyglądał różnie. Przerobiłam już ucieczkę, odreagowywanie stresów poprzez wybór bardzo aktywnej formy wypoczynku, nie pozwalającą mi na żadną refleksję. W konsekwencji zdałam sobie sprawę, że tak jak wiele innych osób, nie potrafiłam wypoczywać. Zwróciłam się więc do Boga z prośbą o pomoc i … pozwoliłam Mu działać. Zaczęłam od przyjęcia prostej prawdy, że nie ma czegoś takiego jak odpoczynek od Boga. W każdej sekundzie mojego życia jestem chrześcijaninem. W ten sposób zaprosiłam do mojego wypoczynku Boga. Stopniowo odkrywałam, że odpoczynek nie ma nic wspólnego z bezczynnością i lenistwem, a tym bardziej, nie powinien być skoncentrowany tylko wokół mojej osoby, realizacji moich własnych celów. Odpoczynek to zadanie, które, tak jak każde inne działanie, polega na budowaniu siebie i innych. Tak więc , gdy planuję wyjazd z rodziną, staram się służyć moim najbliższym, choćby dobrym słowem, uśmiechem, miłością , modlitwą, konkretną pomocą. W ten sposób przestaje martwić się o siebie, a myśląc o innych, wypoczywam, bo ci inni, widząc moją postawę też dzielą się swoją miłością ze mną. Gdy wypoczywam w samotności, wykorzystuję te drogocenne chwile na wyciszenie, refleksję, radość obcowania z Bogiem, ciekawą lekturę. I znów, nie skupiając się na sobie, wypoczywam w Bogu.

Gdy wypoczynek jest formą ciągłego skupiania uwagi własnej i innych na sobie, zaczynamy żyć w niewoli własnych oczekiwań, co nie buduje, lecz zatruwa nas i naszych bliźnich. Dlatego pozwólmy Bogu działać w nas, aby nasz wypoczynek był prawdziwy, czyli taki, jaki zaplanował Bóg.

Nie próbujmy uciekać od siebie, najbliższych, sąsiadów, współpracowników, lecz odpoczywajmy po naszym trudzie w wolności, jednym słowem zaakceptujmy taki rodzaj wypoczynku, jaki dla nas wybrał Pan.

Czy mam odwagę być chrześcijaninem przez 365 dni w roku?

Czy mój czas wolny jest rzeczywiście wypoczynkiem?

Czy potrafię zaprosić Boga do mojego wypoczynku?

Panie Jezu, naucz mnie pracować z Tobą i z Tobą wypoczywać …                                                                                                                                                         Maria