Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

P Ó J D Ź Z A M N Ą

P r z e b y w a ć z J e z u s e m

„Jezus zaś oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora. A szło za Nim wielkie mnóstwo ludu z Galilei. Także z Judei, z Jerozolimy, z Idumei i Zajordania oraz z okolic Tyru i Sydonu szło do Niego mnóstwo wielkie na wieść o Jego wielkich czynach” (Mk 3, 7 – 8).

„Zaraz też przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał” (Mt 14, 22 – 23).

Wgłębiając się w lekturę Pisma Świętego widzimy Pana Jezusa otoczonego przez tłumy ludzi. Najbliżej są Jego uczniowie, których sam wybrał aby towarzyszyli mu w ziemskim posłannictwie. Ale są również inni ludzie, którzy przychodzą posłuchać nauki Mistrza lub w nadziei cudu uzdrowienia z nękających ich chorób fizycznych czy duchowych.

Pan Jezus przyszedł do swojego ludu, aby go wyzwolić. Dlatego przyjmował wielkie rzesze ludu, nawet kosztem ogromnego wysiłku.

Ale życie Jezusa Chrystusa miało jeszcze inny aspekt. W Jego życiu znalazło się bowiem miejsce na samotne chwile spędzone z Ojcem. Owe chwile były źródłem mocy i siły, przyczyniając się do umacniania jedności z Ojcem.

Świadectwo jedności Jezusa Chrystusa z Ojcem jest drogą budowania naszej jedności z Bogiem, który w Jezusie Chrystusie pokazał nam, jak mamy żyć.

Postawa Jezusa, nieustannie przygarniającego tłumy, a z drugiej strony poświęcającego czas na samotne spotkania z Ojcem jest drogowskazem na naszej drodze.

Wystarczy popatrzeć na kapłanów, którzy, poświęcając swoje życie posłudze kapłańskiej z jednej strony służą innym, a z drugiej strony znajdują czas na samotne przebywanie z Jezusem. Owo przebywanie nie dotyczy kapłanów, ale przejawia się w każdym powołaniu i stanowi bardzo ważny, a nawet niezbędny element w życiu człowieka. I tu zasadniczą sprawą jest harmonia życia z Bogiem i z drugim człowiekiem. Gdy bowiem otacza nas mnóstwo ludzi, z którymi przebywamy i którym służymy, a nie znajdujemy lub nie chcemy znaleźć czasu na swoje osobiste spotkanie z Jezusem, stopniowo zaczynamy niezauważalnie pokazywać im siebie, a nie Tego, który nas posłał.

Brak przebywania z Jezusem prowadzi do zatracania jedności z Nim, a w konsekwencji stopniowego oddalania się od Niego. Niebezpieczna jest również druga skrajność, w której zamykam się na drugiego człowieka, skupiając się na swojej samotności.

Jakie jest moje przebywanie z Jezusem? Może nie wiem, co to znaczy przebywać z Nim. A wystarczy tylko popatrzeć na Niego jak na Przyjaciela, żywego i realnego, który chce działać w moim życiu. Mogę z Nim rozmawiać, mogę słuchać Jego głosu. Mogę poświęcać Mu każdą chwilę – czy to w domu, czy na ulicy, czekając w kolejce lub spacerując. Wtedy czekam lub spaceruję z Nim, czyli z Tym, który do końca mnie umiłował.

Owe chwile z Jezusem przyniosą szybko owoce. Będę mógł pokazać innym Jezusa przez własne świadectwo życia i przebywania z Nim. I nie będę nigdy sam.

Panie Jezu, naucz mnie przebywać z Tobą.

Maria