Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

P Ó J D Ź Z A M N Ą

B ł o g o s ł w i e n i c z y s t e g o s e r c a

„Oto zgromadzę ich ze wszystkich krajów, do których ich wypędziłem w przystępie gniewu i wielkiego oburzenia. Sprowadzę ich na to miejsce i pozwolę im mieszkać bezpiecznie. I będą moim narodem, Ja zaś będę ich Bogiem. Dam im jedno serce i jedną zasadę postępowania, by się Mnie zawsze bali dla swego dobra i swych potomków. Zawrę zaś z nimi przymierze wieczne, mocą którego nie zaprzestanę im wyświadczać dobra. Napełnię ich serca moją bojaźnią, by się już nie odwracali ode Mnie. Cieszyć się będę, wyświadczając im dobrodziejstwa, osadzę ich trwale w tej ziemi - z całego swego serca i z całej swej duszy” (Jr 32, 37 – 41).

„Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5, 8).

Człowiek, stworzony na obraz Boży i Jego podobieństwo, postawiony przez Boga w raju, cieszył się czystością serca, wspólnotą miłości z Bogiem i pięknem świata.

Grzech pierworodny spowodował utratę pierwotnego stanu życia. Człowiek został wygnany z raju. W owym wygnaniu można z pewnością dopatrywać się kary Bożej. Ale nie tylko. Wygnanie stało się także DROGĄ powrotu do utraconego szczęścia.

Każdy z nas postawiony został na tej drodze – drodze wygnania i powrotu, abyśmy nie stali w miejscu, lecz dążyli do celu, którym jest sam Bóg, źródło i cel naszego szczęścia.

Jestem grzesznikiem. Rozważając prawdę, że nikt z nas nie jest bez grzechu, możemy rozpatrywać różne postawy wobec owej prawdy.

Jedna z nich to postawa REZYGNACJI. Człowiek reprezentujący taką postawę, poddaje się biernie przekonaniu o własnej grzeszności, tłumacząc sobie, że praca nad sobą nie przyniesie w konsekwencji pełnej doskonałości, więc…nie warto się trudzić. W ten sposób człowiek stopniowo zabija w sobie nadzieję, stawiając sobie bariery nie do przebicia i w konsekwencji staje się więźniem grzechu i swojej samotności.

Druga postawa, to postawa wspólnoty (komunii), w której grzeszny człowiek zaprasza Boga do współpracy na drodze przemiany swojego serca. I tu nie ma poczucia bezradności wobec swojego grzechu. Człowiek, uświadamiając sobie grzech, zaprasza Boga do współpracy, łącząc swoje wysiłki z mocą Boga. W ten sposób uczy się umierania dla grzechu, a życia dla Boga. Z Bogiem i w Bogu osiąga wielki sukces, żyjąc prawdą, że Bóg jest większy od grzechu. Odtąd nie martwi się swoją grzesznością, lecz dąży do otrzymania wielkiego daru – daru CZYSTEGO SERCA.

Czym jest czyste serce?

Jest to serce wolne od grzechu. Doświadczamy tego daru w pierwszych minutach po spowiedzi świętej, gdy stoimy przed Bogiem w dziękczynieniu za zgładzenie wyznanych grzechów. Doświadczamy go również po przyjęciu Pana Jezusa w darze Eucharystii, która gładzi grzech lekki.

Czyste serce to serce lekkie, bez bagażu i brzemienia ciążących win, zanurzone w chwale Boga.

Dar czystego serca nie jest utopią, czymś niemożliwym do otrzymania. Doświadczyła go bowiem Maryja, która od samego poczęcia była wolna od grzechu przez łaskę Bożą.

Każdy z nas jest powołany, aby oczyszczać swoje serce i upodabniać je do Serca Pana Jezusa i Jego Matki.

Ewangelia Jezusa Chrystusa jest możliwa do wypełnienia, jeśli UWIERZĘ, że nie sam, lecz w Bogu mogę wszystko, jeśli umrę dla siebie i pozwolę działać Temu, który za mnie umarł na krzyżu.

Dar czystego serca czeka na mnie.

Mogę prosić o niego i spodziewać się, że go otrzymam.

Jeśli jestem człowiekiem o „twardym karku” i „kamiennym sercu”, mogę przyjąć łaskę Bożą i prosić Najwyższego, aby dał mi serce nowe, czyste. On to obiecał na kartach Pisma Świętego.

Ale czy wiem, kim jestem?

Czy panuje nade mną Bóg czy grzech?

Czy jestem człowiekiem nadziei?

Może dałem sobie wmówić, że nie potrafię już żyć inaczej, pracować nad sobą? Czy zaprosiłem Jezusa Chrystusa do swojego życia?

Błogosławieni czystego serca….. Maria