Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

SIEDEM SAKRAMENTÓW KOŚCIOŁA (2)

SAKRAMENT EUCHARYSTII (1)

„Zbawiciel nasz podczas Ostatniej Wieczerzy, tej nocy, kiedy został wydany, ustanowił eucharystyczną Ofiarę Ciała i Krwi swojej, aby w niej na całe wieku, aż do swego przyjścia, utrwalić Ofiarę Krzyża i tak umiłowanej Oblubienicy – Kościołowi powierzyć pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania: sakrament miłosierdzia, znak jedności, węzeł miłości, ucztę paschalną, w której spożywamy Chrystusa, w której dusza napełnia się łaską i otrzymuje zadatek przyszłej chwały” ( Sobór Watykański II)            

Eucharystia jest źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego. Sobór Watykański II stwierdza, że Eucharystia urzeczywistnia komunię życia z Bogiem i jedności Ludu Bożego. Przez celebrację Eucharystii jednoczymy się już teraz z liturgią niebieską i uprzedzamy życie wieczne, gdy Bóg będzie wszystkim we wszystkich (por. 1 Kor 15, 28)           

Niewyczerpane bogactwo Eucharystii wyraża wielość nazw, jakimi określany jest ten sakrament:

- Wieczerzą Pańską (chodzi o Ostatnią Wieczerzę, którą Chrystus spożył ze swoimi uczniami w przeddzień męki)                

- Łamaniem Chleba (chodzi o gest charakterystyczny dla posiłku żydowskiego, który wykorzystał Chrystus, błogosławiąc i dając uczniom; po tym geście uczniowie rozpoznają Jezusa po Zmartwychwstaniu)                                

- Zgromadzeniem eucharystycznym, ponieważ Eucharystia celebrowana jest w zgromadzeniu wiernych, będącym widzialnym znakiem Kościoła              

- Pamiątką Męki i Zmartwychwstania Pana             

- Najświętszą Ofiarą, ponieważ uobecnia jedyną ofiarę Chrystusa Zbawiciela i włącza w nią ofiarę Kościoła

- Świętą i Boską liturgią, ponieważ celebrowanie tego sakramentu zajmuje centralne miejsce w całej liturgii Kościoła       

- Najświętszym Sakramentem, jako sakramentem sakramentów

- Komunią, ponieważ przez ten sakrament jednoczymy się z Chrystusem, który czyni nas uczestnikami swojego Ciała i swojej Krwi                              

- Mszą Świętą, ponieważ liturgia, w której dokonuje się misterium zbawienia, kończy się posłaniem wiernych (missio), aby pełnili wolę Bożą w codziennym życiu.             

Eucharystię nazywa się również ofiarą paschalną, ofiarą duchową, ofiarą czystą i świętą, rzeczami świętymi, chlebem aniołów, chlebem z nieba, lekarstwem nieśmiertelności…       

W centrum celebracji Eucharystii jest chleb i wino, które przez słowa Chrystusa i wezwanie Ducha Świętego, stają się Ciałem i Krwią Chrystusa. Kościół, wierny poleceniu Pana, nie przestaje czynić, aż do dnia Jego chwalebnego przyjścia, pamiątki tego, co uczynił Chrystus w wigilię swojej męki. „Chrystus umiłowawszy swoich, do końca ich umiłował. Wiedząc, że nadeszła godzina przejścia z tego świata do Ojca, podczas wieczerzy umył uczniom nogi i dał im przykazanie miłości. Zostawiając im dowód tej miłości, nie chcąc oddalić się nigdy od swoich oraz czyniąc ich uczestnikami swojej Paschy, Jezus ustanowił Eucharystię jako pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania, którą polecił Apostołom celebrować aż do swego powtórnego przyjścia. Ustanowił ich wówczas kapłanami Nowego Przymierza (KKK 1337)   

Od początku Kościół był wierny poleceniu Pana. O Kościele jerozolimskim powiedziano: „Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach… Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z prostotą i radością serca” (Dz 2, 42.46).

                Chrześcijanie zbierali się na „łamanie chleba” (Dz 20, 7) szczególnie „w pierwszym dniu tygodnia”, to znaczy w niedzielę, w dniu zmartwychwstania Chrystusa. Od tamtych czasów aż do naszych dni celebruje się Eucharystię, tak, że dzisiaj spotykamy ją wszędzie w Kościele.

Liturgia Eucharystii przebiega według podstawowej struktury, zachowanej przez wieki do naszych czasów. Rozwija się ona w dwóch zasadniczych częściach:

- zgromadzenie się uczestników, liturgia słowa z czytaniami, homilią i modlitwą powszechną;

- liturgia eucharystyczna, z przygotowaniem chleba i wina, konsekracją w czasie dziękczynienia i komunią;

Liturgia słowa i liturgia eucharystyczna stanowią razem „jeden akt kultu”. Zastawiony dla nas stół eucharystyczny jest równocześnie stołem Słowa Bożego i Ciała Pana. „Czy nie w ten sposób przebiegał paschalny posiłek zmartwychwstałego Jezusa z uczniami? Podczas drogi wyjaśniał im Pisma, a następnie zasiadając z nimi do stołu wziął chleb i odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im” (KKK 1347)                                                                                                                          Zgromadzenie się wszystkich uczestników: Na czele zgromadzenia stoi Chrystus, główny celebrans Eucharystii, który jest Arcykapłanem Nowego Przymierza. To On niewidzialnie przewodniczy całej celebracji. Biskup lub prezbiter reprezentuje Chrystusa, działając w osobie Chrystusa – Głowy przewodniczy zgromadzeniu, a wszyscy biorą czynny udział w celebracji.

Liturgia słowa obejmuje „pisma prorockie”, to znaczy Stary Testament i „pisma apostolskie”, to znaczy Listy i Ewangelie. Homilia zachęca do przyjęcia usłyszanego słowa i stosowania go w praktyce.

Przygotowanie darów (offertorium): do ołtarza przynosi się chleb i wino, które przez kapłana zostaną ofiarowane w imię Chrystusa w Ofierze eucharystycznej oraz staną się w niej Jego Ciałem i Krwią. Chrześcijanie od początku przynoszą na Eucharystię, wraz z chlebem i winem dary, które mają być rozdane potrzebującym. Ten zwyczaj kolekty (por. 1 Kor 161) zawsze aktualny, czerpie z przykładu Chrystusa, który stał się ubogi, aby nas ubogacić (por. 2 Kor 8, 9)

W Modlitwie eucharystycznej, będącej modlitwą dziękczynienia i konsekracji, dochodzimy do centrum i szczytu celebracji:                                                                                                                                            

- w prefacji Kościół składa dziękczynienie Ojcu w Duchu Świętym za wszystkie Jego dzieła;

- w epiklezie Kościół prosi Ojca, aby zesłał Ducha Świętego na chleb i wino, aby Jego mocą stały się Ciałem i Krwią Jezusa Chrystusa;                                              

- w opisie ustanowienia Eucharystii moc słów i działania Chrystusa oraz moc Ducha Świętego sprawia, że pod postaciami chleba i wina uobecnia się w sakramencie Ciało i Krew Chrystusa;              

- w anamnezie Kościół wspomina mękę, zmartwychwstanie i chwalebne wniebowstąpienie Jezusa Chrystusa, przedstawia Ojcu ofiarę Jego Syna, który nas z Nim pojednał;                   

- w modlitwie wstawienniczej Kościół daje wyraz temu, że Eucharystia jest celebrowana w jedności z całym Kościołem w niebie i na ziemi, z żywymi i zmarłymi oraz z pasterzami kościoła          

- w czasie komunii świętej, poprzedzonej Modlitwą Pańską i łamaniem chleba, wierni otrzymują „chleb niebieski” i „kielich zbawienia”, Ciało i Krew Chrystusa, który wydał siebie „za życie świata”

(J 6, 51)…                                                                                                                                         

Eucharystia jest, więc streszczeniem i podsumowaniem całej naszej wiary. „Nasz sposób myślenia zgadza się z Eucharystią, a Eucharystia ze swej strony potwierdza nasz sposób myślenia” (św. Ireneusz)   

(Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)