Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

P Ó J D Ź Z A M N Ą

Chleb, który łamiemy

„A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje». Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: «Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów” (Mt 26, 26 – 28).

„Jam jest chleb życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata” (J 6, 48 – 51).

W każdą niedzielę i święta gromadzimy się na Mszy Świętej, aby uczestniczyć w liturgii słowa i Eucharystii oraz przyjąć Najświętszy Sakrament Ołtarza. Owo uczestnictwo jest dla niektórych z nas głębokim przeżyciem, dla innych natomiast zwykłą tradycją.

Będąc w Belgii wielokrotnie uczestniczyłam we Mszy Świętej. Zaskoczyła mnie jednak niska frekwencja jej uczestników. Znajomi Belgowie, którzy doświadczają pustki w kościele na co dzień, otwarcie mówią o kryzysie wiary w ich kraju. Większość ludzi uczestniczy w liturgiach tylko z okazji ślubu czy pogrzebu, traktując Mszę Świętą i sakramenty święte jedynie jako tradycję. Z takim właśnie nastawieniem przyjmuje się komunię świętą, często bez przygotowania (tzn. omijając sakrament pokuty), traktując ją jako rytuał liturgiczny. Ci ludzie, którzy chcą żyć żywą wiarą czują się tam samotni, niezrozumiani przez innych, nawet wyśmiewani, a ich wiarę traktuje się jako zwykłą naiwność.

Skutki martwej wiary, traktującej Boga i Jego sakramenty jako tradycję czy rytuał obracają się w konsekwencji przeciwko człowiekowi, który często nie rozumie, że znalazł się w niewoli tego świata, promującego konsumpcję i przyjemności.

W naszym kraju nie narzekamy na brak ludzi w kościele, z czego możemy się cieszyć. Bo liturgia Eucharystii ma charakter wspólnotowy, budując każdego z nas z osobna i umacniając więź między nami. Owa więź oparta jest na miłości. Bóg bowiem nie promuje konsumpcji i zadowolenia, lecz wskazuje na siebie samego, jako doskonałe źródło miłości i zaprasza do udziału w Jego radości i szczęściu. A drogą do Niego jest dar Eucharystii, dar Chleba i Wina, pokarm duchowy, który jest Ciałem i Krwią Chrystusa.

Pan Jezus uczy nas dzielić się chlebem. Człowiek był świadkiem cudu rozmnożenia chleba, uczestniczył w posiłkach z Jezusem, które zawsze były dzieleniem się miłością. Dlatego tak ważne jest, aby kontynuować Jego dzieło miłości, dzieląc się z innymi tym, co posiadamy – nie tylko w wymiarze materialnym, ale też duchowym. Aby to zadanie dobrze wypełniać, należy najpierw zajrzeć w swoje własne wnętrze i poszukać tego, czym możemy się podzielić z innymi. Tu właśnie okazuje się, jaka jest nasza wiara. Jeśli traktowaliśmy ją jako tradycję czy tylko przyzwyczajenie rodzinne, możemy znaleźć w sercu … pustkę. Lecz jeśli traktujemy ofiarę Jezusa Chrystusa poważnie, Eucharystia może być źródłem mocy i siły, aby jaśniały w nas te wartości, którymi ubogacamy siebie i innych. Wtedy właśnie jesteśmy wolni, gdy pozwolimy Jezusowi Chrystusowi obecnemu w Najświętszym Sakramencie, który przyjmujemy, działać w nas i przez nas.

Uczniowie Chrystusa, którzy budowali młody Kościół, spotykali się na „łamaniu chleba”. Eucharystia była dla nich źródłem żywej obecności Jezusa, który złożył ofiarę z samego siebie. Pan Jezus nadal żyje i jest wciąż ten sam. Jest obecny wśród nas w postaci Chleba. Dzielmy się Nim i oddajemy swoje życie Temu, który do końca nas umiłował.

Jezu Chryste, obecny w Najświętszym Sakramencie, prosimy Cię, abyśmy zawsze pamiętali o „dzieleniu się chlebem i miłością” z braćmi…

Maria