Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

SIEDEM SAKRAMENTÓW KOŚCIOŁA (2)

SAKRAMENT CHRZTU (2)

                „Zdolny do przyjęcia chrztu jest każdy człowiek; jeszcze nieochrzczony”.      KPK, kan 864                                    

                Od początków Kościoła chrzest dorosłych jest praktykowany najczęściej tam, gdzie dopiero od niedawna głosi się Ewangelię. W takich przypadkach bardzo ważną rolę pełni katechumenat (czyli przygotowanie do chrztu), który powinien uzdalniać do przyjęcia chrztu, bierzmowania i Eucharystii.               Dzieci rodząc się z upadłą i skażoną grzechem pierworodnym naturą, również potrzebują nowego narodzenia w chrzcie, aby zostały wyzwolone z mocy ciemności i przeniesione do Królestwa Bożego. Chrzest dzieci pokazuje darmowość łaski zbawienia. Gdyby Kościół i rodzice nie dopuszczali dziecka do chrztu zaraz po urodzeniu, pozbawiliby je bezcennej łaski stania się dzieckiem Bożym.          

Praktyka chrztu dzieci od niepamiętnych czasów należy do tradycji Kościoła: wyraźne jej świadectwa pochodzą z II wieku. Jest jednak bardzo możliwe, że od początku przepowiadania apostolskiego, gdy całe „domy” przyjmowały chrzest, chrzczono także ich dzieci. (KKK1252)         

U wszystkich ochrzczonych, dzieci i dorosłych, po chrzcie WIARA powinna wzrastać. Dlatego co roku podczas Wigilii Paschalnej Kościół celebruje odnowienie przyrzeczeń chrztu.

Aby mogła rozwijać się łaska chrztu, potrzebna jest pomoc rodziców i rodziców chrzestnych, którzy powinni być głęboko wierzący, jak również zdolni i gotowi służyć pomocą nowo ochrzczonemu, zarówno dziecku jak i dorosłemu na drodze życia chrześcijańskiego. Ich misja jest prawdziwą funkcją eklezjalną (officium), a cała wspólnota eklezjalna ponosi częściową odpowiedzialność za rozwój i zachowanie łaski otrzymanej na chrzcie.                                             Szafarzem chrztu jest biskup i prezbiter, a w Kościele łacińskim także diakon. W razie konieczności może ochrzcić każda osoba, nawet nieochrzczona, mająca wymaganą intencję. Intencja polega na tym, aby chcieć uczynić to, co czyni Kościół, gdy chrzci i zastosować trynitalną formułę chrzcielną.

                Chrzest jest KONIECZNY do zbawienia, co potwierdza sam Pan Jezus (por. J 3, 5). Dlatego polecił On swoim uczniom głosić Ewangelię i chrzcić wszystkie narody. Kościół nie zna oprócz chrztu innego środka, by zapewnić wejście do życia wiecznego, stara się więc „odradzać z wody i z Ducha Świętego” wszystkich, którzy mogą być ochrzczeni.                            Kościół zawsze zachowywał głębokie przekonanie, że ci, którzy ponoszą śmierć za wiarę, nie otrzymawszy chrztu, zostają ochrzczeni przez swoją śmierć dla Chrystusa i z Chrystusem. Chrzest krwi, podobnie jak chrzest pragnienia, przynosi owoce chrztu, nie będąc sakramentem. Jeśli zaś chodzi o tych, którzy nie znając Ewangelii Chrystusa i Jego Kościoła, szukają prawdy i pełnią wolę Bożą, mogą być zbawieni. Można, bowiem przypuszczać, że osoby te zapragnęłyby chrztu, gdyby wiedziały o jego konieczności.

                Należy również wspomnieć o dzieciach zmarłych bez chrztu. Pragnienie Boga, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i Jego wielkie miłosierdzie pozwalają nam mieć nadzieję, że istnieje jakaś droga zbawienia dla tych dzieci.                                                                                                   

Dwoma najważniejszymi skutkami chrztu są oczyszczenie z grzechów i nowe narodzenie w Duchu Świętym. Chrzest odpuszcza wszystkie grzechy, grzech pierworodny i wszystkie grzechy osobiste, a także wszelkie kary za grzech. W ochrzczonych pozostają jednak pewne doczesne konsekwencje grzechu, takie jak cierpienie, choroba, śmierć, czy nieodłączne od życia ułomności, takie jak słabości charakteru, a także skłonność do grzechu, którą Tradycja nazywa pożądliwością lub „zarzewiem grzechu”.                                                        

Chrzest nie tylko oczyszcza ze wszystkich grzechów, lecz także czyni neofitę „nowym stworzeniem” (2 Kor 5, 17), „przybranym synem Bożym” jako uczestnik „Boskiej natury” (2 P 1, 4), członkiem i „współdziedzicem Chrystusa” (Rz 8, 17), „świątynią Ducha Świętego” (por. 1 Kor 6, 19).           

Najświętsza Trójca daje ochrzczonemu łaskę uświęcającą, łaskę usprawiedliwienia, uzdalniające do wiary w Boga i pokładania w Nim nadziei (przez cnoty teologiczne), życia pod natchnieniem Ducha Świętego (za pośrednictwem Jego darów) oraz wzrostu w dobru (przez cnoty moralne).

                Chrzest:

- czyni nas członkami Ciała Chrystusa: Wszyscyśmy, bowiem w Duchu Świętym zostali ochrzczeni, aby stanowić jedno ciało” (1 Kor 12, 13)                                                         

- czyni nas uczestnikami w kapłaństwie Chrystusa: „Chrzest daje udział w kapłaństwie wspólnym wiernych” (KKK 784)                                                                                                                

- czyni nas odpowiedzialnym za obowiązki względem Kościoła, jak również daje nam prawa w Kościele (przyjmowanie sakramentów świętych, karmienie się słowem Bożym, korzystanie z innych pomocy duchowych Kościoła)                                                          

- zobowiązuje nas do wyznawania przed ludźmi wiary i uczestniczenia w apostolskiej i misyjnej działalności Ludu Bożego                                                                                                             

- stanowi podstawę wspólnoty między wszystkimi chrześcijanami: „Chrzest stanowi sakramentalny węzeł jedności trwający między wszystkimi przezeń odrodzonymi” (Sobór Watykański II)                                                                                                                                    

- upodabnia nas do Chrystusa                                                                                                     

- włącza nas do służenia Bogu przez udział w świętej liturgii Kościoła                

- jest pieczęcią, którą naznaczył nas Duch Święty „na dzień odkupienia” (Ef 4, 30)

Chrześcijanin starający się pozostać wierną obietnicą chrztu odejdzie „ze znakiem wiary”, w oczekiwaniu na uszczęśliwiające widzenie Boga i w nadziei zmartwychwstania.                          

 (Na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)