Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

P Ó J D Ź Z A M N Ą

Spotkanie ze Słowem Bożym

„A oto zbliżył się do Niego pewien człowiek i zapytał: «Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?» Odpowiedział mu: «Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry. A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania». Zapytał Go: «Które?» Jezus odpowiedział: «Oto te: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, czcij ojca i matkę oraz miłuj swego bliźniego, jak siebie samego!» Odrzekł Mu młodzieniec: «Przestrzegałem tego wszystkiego, czego mi jeszcze brakuje?» Jezus mu odpowiedział: «Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną!» Gdy młodzieniec usłyszał te słowa, odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości” (Mt 19, 16 – 22).

Spotkanie ze Słowem Bożym to wielkie wydarzenie w życiu człowieka. Jest ono rodzajem rozmowy, czyli dialogu z Bogiem, który umacnia serca i prowadzi do głębokiego wzrostu duchowego.

Ze Słowem Boga można się spotkać wielokrotnie w ciągu dnia: w czasie Mszy Świętej, prywatnej lektury Pisma Świętego, a nawet na ulicy, w autobusie, czy w pracy, obcując z drugim człowiekiem.

Postawa człowieka wobec spotkania ze Słowem Boga może być różna, począwszy od ignorancji, unikania lub zagłuszania jego treści aż do poważnego rozważania Słowa, czego dalszą konsekwencją może być przyjęcie go lub odrzucenie.

Bóg przemawia do każdego z nas w różny sposób, oczekując współpracy poprzez udział w dialogu z Nim. Przemawiał również do mnie. Początkowo odpowiadałam ignorancją, odkładaniem spotkania na później, zasłaniając się brakiem czasu, innymi naglącymi zajęciami, a nawet ucieczką w pracę lub w drugą skrajność – wypoczynek. Ale pewnego dnia, w czasie liturgii słowa Mszy Świętej usłyszałam fragment Ewangelii o „bogatym młodzieńcu”, który głęboko wrył się w moje serce. Rozważając ów fragment zrozumiałam, że postawa „bogatego młodzieńca” tak bliska jest nam, chrześcijanom, którzy uważamy się często na „dobrych” ludzi, bo przecież staramy się wypełniać przykazania i … na tym poprzestajemy. Tłumaczymy sami sobie lub najbliższym: „Nie zabijam, nie cudzołożę, nie kradnę, więc jest ze mną wszystko w porządku!”. Gdy takie podejście stanie się moją życiową domeną, zatrzymam się w miejscu, potem zacznę przeżywać regres, a w końcu … odejdę zasmucona, jak ów młodzieniec, który przestraszył się prawdy.

Bóg wymaga od nas więcej niż unikania grzechu. On chce, abyśmy pomnażali talenty, którymi nas obdarzył. Zauważamy, że wizja sądu ostatecznego przedstawiona przez Pan Jezusa (Mt 25, 31 – 44) nie polegała na wymienianiu popełnionych grzechów, lecz na rozliczeniu z uczynków co do ciała i duszy! Całe nauczanie Jezusa Chrystusa przepełnione jest troską o wzajemną miłość między ludźmi przejawiającą się w służbie, czego wymownym przykładem jest umycie nóg Apostołom. Taka właśnie postawa jest drogą do osiągnięcia życia wiecznego.

Po usłyszeniu Słowa Bożego o bogatym młodzieńcu i po rozważaniu go w prawdzie następuje trzeci etap spotkania z Panem w Jego słowie. Jest nim MOJA DECYZJA. Mam wolny wybór. Mogę więc odejść zasmucona, jak „bogaty młodzieniec” lub … sprzedać, co posiadam, rozdać ubogim, i iść za Jezusem. Gdy wybiorę to drugie, pozostaje mi tylko poprosić Pan Jezusa, aby pomógł mi rozpoznać „talenty”, którymi zostałam obdarzona i służyć nimi, ale nie według mojej wizji, ale tak, jak On tego chce. Na tym właśnie polega owo „sprzedanie wszystkiego i pójście za Nim”.

Kim jestem, Panie? Bogatym, lecz smutnym młodzieńcem, który nie potrafi oddać siebie samego, zapatrzony we własną wizję swojego życia? A może ubogim, ale bardzo bogatym w szczęściu człowiekiem, który potrafi przyjąć prawdę o sobie i wypełnia słowo Boga?

„Panie Jezu, pokaż mi, co mnie jeszcze od Ciebie oddziela”?

Maria