Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

CZERWIEC

Intencja ogólna

Aby osoby bezrobotne znalazły wsparcie i zatrudnienie, którego potrzebują, by godnie żyć.

Intencja misyjna

Aby Europa odnalazła swoje chrześcijańskie korzenie dzięki świadectwa wiary wierzących.

ZBAWIENIE BOŻE: PRAWO I ŁASKA (3)

„Mamy nadzieję, że po tym ziemskim wygnaniu pójdę radować się z Tobą w Ojczyźnie; nie chcę jednak zbierać zasług na Niebo, chcę pracować jedynie z Miłości ku Tobie… Pod wieczór życia stanę przed Tobą z pustymi rękoma, bo nie proszę Cię, panie, byś liczył moje uczynki. Wszelka nasza sprawiedliwość jest skażona w Twoich oczach. Pragnę więc przyodziać się Twoją własną Sprawiedliwością i jako dar Twojej Miłości otrzymać wieczne posiadanie Ciebie samego” (św. Teresa od Dzieciątka Jezus).

Miłość Chrystusa jest źródłem wszystkich naszych zasług przed Bogiem. Pojęcie „zasługa” oznacza należną zapłatę za działanie uznane za dobre lub złe, zasługujące na nagrodę lub karę. Zasługa wynika ze sprawiedliwości, zgodnie z zasadą rządzącej nią równości. W tym kontekście trudno mówić o zasłudze człowieka względem Boga, jako że „nierówność między Nim a nami jest niezmierna, ponieważ wszystko otrzymaliśmy od Niego jako naszego Stwórcy” (KKK).

Zasługa człowieka u Boga wynika z faktu, że Bóg w sposób dobrowolny włączył człowieka w dzieło swej łaski. W ten sposób ojcowskie działanie Boga jest pierwsze, a wolne działanie człowieka jest wtórne, jako współpraca, co oznacza, że zasługi dobrych uczynków powinny być przypisywane najpierw łasce Bożej, a dopiero potem wiernemu.

Zasługi naszych dobrych uczynków są darami dobroci Bożej. Dzięki przybranemu synostwu, którym zostaliśmy obdarzeni, staliśmy się uczestnikami natury Bożej, przez co – w konsekwencji darmowej sprawiedliwości Bożej – udzielona nam została prawdziwa zasługa. Jest to prawo łaski i prawo miłości, czyniące nas „współdziedzicami” Chrystusa i godnymi otrzymania obiecanego dziedzictwa wiecznego.

Wszyscy chrześcijanie powołani są do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonalej miłości. Droga do doskonałości wiedzie przez krzyż. Nie ma świętości bez wyrzeczenia i walki duchowej. Na osiągnięcie owej doskonałości wierni powinni wykorzystać wszystkie siły otrzymane przez Boga, aby „posłuszni we wszystkim woli Ojca, z całej duszy poświęcali się chwale Bożej i służbie bliźniemu. W ten sposób świętość ludu Bożego wyda owoc obfity, jak tego dowodzi wymowne życie tylu świętych w dziejach Kościoła” (Sobór Watykański II).

Każdy członek Kościoła świętego pokłada nadzieję na łaskę wytrwania w drodze do świętości, która jest drogą do Pana. Wierzący…uczestniczą w błogosławionej nadziei z tymi, których miłosierdzie Boże gromadzi w „Mieście Świętym – Jeruzalem Nowym…zstępującym z nieba od Boga, przystrojonym jak oblubienica…dla swojego męża” (Ap 21, 2).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)