Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

3. KOŚCIÓŁ ŚWIĘTY JAK CIAŁO MISTYCZNE cd.

Jezus Chrystus jest Głową Kościoła i jednocześnie jest całym Ciałem, jako, że ciało bez głowy jest martwe. „Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie” (J 15, 5 – 8). Krew, która płynie we wszystkich członkach ciała to Boże życie w Kościele i w sercach wierzących. Gdy dusza zamyka się na Boga, staje się oporna wobec uświęcającej łaski i z czasem staje się bezużytecznym członkiem, uschłą gałęzią, łamiącą się pod wpływem nawet słabego podmuchu wiatru. Dlatego tak ważne jest życie w stałej i głębokiej komunii z Bogiem.

Powyższe rozważania wskazują nam, jak możemy służyć Kościołowi. Na pewno nie poprzez odwrócenie się do niego plecami lub obwinianie go za zło czy też szerzenie negatywnych opinii. Do takiej właśnie postawy św. Paweł ustosunkował się w słowach: „Wcale nie macie się czym chlubić! Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza?” (1 Kor 5, 6 – 7).

Na zadawane przez wielu pytania, czy Kościół jest chory, czy potrzebuje duchowej odnowy i uzdrowienia, odpowiedzmy naszą nieustanną modlitwą oraz postawą gorącej miłości poprzez konkretne czyny. Nie oceniajmy Kościoła oczami żalu oraz przykrościami, ale służmy mu w miłości i prawdzie przez ratowanie tego, co tracimy, co ginie. Kochajmy powołanych przez Pana przywódców Kościoła z całego serca, wspomagajmy ich służbę naszymi modlitwami, dobrym słowem i czynem miłości. Odpowiadajmy na nieuczciwość i zło przebaczeniem, tak, jak uczył nas Jezus Chrystus. Gdy Kościół cierpi, współcierpimy w ten sposób z Chrystusem; gdy kroczy w ciemności, przynośmy światłość, gdy przeżywa rozłamy, trwajmy w jedności poprzez lojalność i posłuszeństwo doktrynie Kościoła, którą Ojciec Święty, Franciszek w jedności z biskupami i kapłanami w imię Jezusa Chrystusa pielęgnuje i strzeże. Bóg nie odrzuca nas z powodu naszych grzechów. Oddał bowiem za nas swoje życie, aby odkupić nasze grzechy i otworzyć nam bramy nieba. Taka sama ma być nasza postawa wobec chorych i słabych członków Kościoła. A może my, chrześcijanie chcemy odejść już na „emeryturę” wobec służby Kościołowi i zająć miejsce obserwatora dalszych wydarzeń?

Traktując poważnie naszą służbę Kościołowi Świętemu poprzez konkretną odpowiedź na wezwanie, aby miłować Kościół Święty, możemy spojrzeć głęboko w oczy Maryi, Matce Kościoła. Jej postawa wobec Kościoła to ofiarna służba od samego początku jego istnienia. Wpatrzeni w Jej cichą, ale jakże pełną mocy modlitwę za Kościół Święty i za każdego jej członka, za mnie i za ciebie, starajmy się naśladować Ją przez prostotę naszego serca. Pozwólmy ogarnąć się miłości Jezusa Chrystusa, który umiłował swój Kościół do końca. Oddajmy nasze serca Bogu, burząc wszelkie mury odgradzające nas od Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła.

Ks. Piotr