Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

3. JAK SŁUŻYĆ KOŚCIOŁOWI cd.

3. Miłość i wzajemna akceptacja uzdalnia nas do służenia Kościołowi Świętemu tu i teraz, korzystając z talentów, jakimi zostaliśmy obdarzeni przez Ducha Świętego. To trzecia ważna zasada kierująca naszą służbę Bogu i bliźniemu. Nie powinniśmy wywyższać się nad to, co sami reprezentujemy, pamiętając, że wszystko to, co mamy, darmo otrzymaliśmy od Boga. Człowiek świecki nie może zastępować kapłana w jego kapłańskiej posłudze, ale może służyć mu pomocą, odciążając go od pracy administracyjnej czy organizacyjnej. Rodzice nie są powołani, aby wykładać katechezę w szkołach, ale mają zaszczytne zadanie wychowania swoich dzieci w duchu wiary katolickiej. Człowiek chory czy niepełnosprawny nie może wykonywać ciężkiej pracy fizycznej, ale może służyć innym modlitwą wstawienniczą. Każdy więc może służyć Bogu tak, jak został do tego powołany, czyli tak, jak Pan Jezus chce. Każdy może wierzyć, modlić się i kochać. Ważne jest przy tym, aby wierzyć, że Bóg przyjmuje i uznaje bogate owoce każdej pracy wykonywanej w miłości, nawet tej najprostszej. Każda osoba, jakiegokolwiek stanu i kondycji, fizycznej czy duchowej, o takich czy innych zdolnościach może owocnie służyć Bogu i Kościołowi, tak jak Apostołowie czy święci, którzy są dla nas przykładem i pomocą. Każdy z nas powołany jest bowiem do świętości. Wystarczy tylko przyjąć i pomnażać talenty otrzymane od Boga, czyniąc wszystko najlepiej, jak potrafimy, z pomocą Ducha Świętego i w miłości: „Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich…. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra” (1 Kor 12, 4 – 11).

4. Kolejną, czwartą zasadą w służbie Bogu i kościołowi jest służba Bogu w prawdzie. Wymaga ona lojalności – w słowie i czynie – wobec prawdy objawionej w Piśmie Świętym i doktryny Kościoła Katolickiego. Bóg nie dokona niczego wobec swojego ludu, jeśli Jego słudzy nie będą działać w prawdzie, lecz ją zniekształcać czy wręcz odrzucać, posługując się kłamstwem. Jedynie prawda, mimo, że czasami bolesna, przynosi wyzwolenie. Rozeznawanie i przyjmowanie prawdy jest podstawą procesu uzdrowienia człowieka. Nie można uzdrowić człowieka nie otwierając najpierw jego ran. Proces uzdrowienia rozpoczyna się bowiem od prawidłowego rozpoznania choroby, od diagnozy. Tak samo zdrowie duchowe duszy oraz całego Kościoła zależy od tego, w jakim stopniu prawda jest rozpoznana i przyjęta, innymi słowy od stopnia bezkompromisowego przyjęcia słowa Bożego i doktryny Kościoła w swoim życiu. Jeżeli wyznamy i przyjmiemy w swoim życiu, że Chrystus jest Prawdą i wyznamy przed Nim swoje grzechy w sakramencie pokuty, On będzie nosił bagaż naszego życia i uczyni nas świętymi. „Współpracując zaś z Nim napominamy was, abyście nie przyjmowali na próżno łaski Bożej…. Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia.  Nie dając nikomu sposobności do zgorszenia, aby nie wyszydzono posługi, okazujemy się sługami Boga przez wszystko: przez wielką cierpliwość, wśród utrapień, przeciwności i ucisków, w chłostach , więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, nocnych czuwaniach i w postach,  przez czystość i umiejętność, przez wielkoduszność i łagodność, przez Ducha Świętego i miłość nieobłudną, przez głoszenie prawdy i moc Bożą, przez oręż sprawiedliwości zaczepny i obronny,  wśród czci i pohańbienia, przez dobrą sławę i zniesławienie. Uchodzący za oszustów, a przecież prawdomówni, niby nieznani, a przecież dobrze znani, niby umierający, a oto żyjemy, jakby karceni, lecz nie uśmiercani,  jakby smutni, lecz zawsze radośni, jakby ubodzy, a jednak ubogacający wielu, jako ci, którzy nic nie mają, a posiadają wszystko” (2 Kor 6, 1 – 10).

Ks. Piotr