Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WSPÓLNOTA LUDZKA

SPRAWIEDLIWOŚĆ SPOŁECZNA

„Społeczeństwo zapewnia sprawiedliwość społeczną, gdy urzeczywistnia warunki pozwalające zrzeszeniom oraz każdemu z osobna na osiągnięcie tego, co im się należy, odpowiednio do ich natury i powołania. Sprawiedliwość społeczna łączy się z dobrem wspólnym i ze sprawowaniem władzy” (KKK).

Sprawiedliwość społeczną można osiągnąć jedynie poprzez szanowanie godności osobistej każdego człowieka: „W grę wchodzi godność osoby ludzkiej, której obrona i rozwój zostały nam powierzone przez Stwórcę i której dłużnikami w sposób ścisły i odpowiedzialny są mężczyźni i kobiety w każdym układzie dziejowym” (Jan Paweł II).

Poszanowanie osoby ludzkiej wiąże się z poszanowaniem praw, które są podstawą moralnej prawowitości wszelkiej władzy. Bez poszanowania praw osoby, władza może jedynie opierać się na sile lub przemocy.

Poszanowanie osoby ludzkiej przejawia się w poszanowaniu zasady: „Poszczególni ludzie powinni uważać swojego bliźniego bez żadnego wyjątku za drugiego samego siebie, zwracając szczególną uwagę na zachowanie jego życia i środki do godnego jego prowadzenia” (Sobór Watykański).

Kościół Święty wskazuje na przykazanie miłości jako źródło przezwyciężenia wszelkich trudności w wypełnianiu obowiązku poszanowania godności człowieka. Sięga ono nawet dalej, wskazując drogę przebaczenia doznanych krzywd oraz miłości nieprzyjaciół: „Wyzwolenie w duchu Ewangelii nie da się pogodzić z nienawiścią do nieprzyjaciela, jako osoby, lecz tylko z nienawiścią do zła, które popełnia nieprzyjaciel” (KKK).

Poszanowanie każdego człowieka wiąże się z równością między ludźmi. Wszyscy jesteśmy stworzeni na obraz Jedynego Boga, obdarzeni taką naturą i tym samym pochodzeniem. Wszyscy jesteśmy też wezwani do uczestnictwa w tym samym Boskim szczęściu.

Człowiek, przychodząc na ten świat nie posiada wszystkiego, co jest konieczne do jego życia cielesnego i duchowego. Potrzebuje innych. „Talenty” nie zostały równo rozdzielone. Bóg chce, aby człowiek dzielił się swoimi talentami z innymi oraz przyjmował dobro, którego mu potrzeba od braci. To wzajemne ubogacenie, dzielenie się miłością buduje całą wspólnotę, podkreślając jej jedność i siłę.

Zasada solidarności, nazywana także „przyjaźnią” lub „miłością społeczną” jest wyrazem braterstwa ludzkiego i chrześcijańskiego.

Solidarność przejawia się przede wszystkim w podziale dóbr i w wynagrodzeniu za pracę. Zakłada również wysiłek na rzecz bardziej sprawiedliwego porządku społecznego. Cnota solidarności wykracza jednak poza dobra materialne. Obok nich wskazuje na dobra duchowe, które prowadzą do właściwego, zgodnego z duchem Ewangelii rozwoju człowieka: „Starajcie się naprzód o Królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6, 33).

„Od dwóch tysięcy lat…żyje i …trwa w duszy Kościoła (to) poczucie… z którego czerpały i czerpią duszę zachętę, aż do pełnego miłości heroizmu mnichów – rolników, wybawicieli niewolników, uzdrowicieli chorych, apostołów wiary, cywilizacji, kultury we wszystkich epokach i wśród wszystkich ludów, by w ten sposób stworzyć warunki społeczne, które jedynie zdolne są umożliwić wszystkim i ułatwić życie godne człowieka i chrześcijanina (Pius XII).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)