Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

WSPÓLNOTA LUDZKA

UCZESTNICTWO W ŻYCIU SPOŁECZNYM

„Zamknięci w sobie samych, nie żyjcie jedynie dla siebie w przekonaniu, iż jesteście już usprawiedliwieni, ale gromadząc się razem, szukajcie tego, co pożyteczne dla wszystkich” (list przypisywany Barnabie, 4,10)).

Każdy człowiek powołany jest do życia we wspólnocie ludzkiej. Zgodnie ze swoją społeczną naturą, dobro, którym się dzielimy, pozostaje w sposób konieczny w relacji z dobrem wspólnym. Dobro wspólne pojmowane jest jako suma „warunków życia społecznego. Jakie bądź zrzeszeniom, bądź poszczególnym członkom społeczeństwa pozwalają osiągnąć pełniej i łatwiej własną doskonałość” (Sobór Watykański II). Owo dobro opiera się na trzech istotnych elementach:

- zakłada poszanowanie osoby ludzkiej,

- domaga się dobrobytu społecznego i rozwoju społeczności,

- stanowi pokój, czyli trwałość i bezpieczeństwo sprawiedliwego porządku.

Dobro wspólne jest zawsze ukierunkowane na rozwój osób: „od…porządku (osób) winien być uzależniony porządek rzeczy, a nie na odwrót” (Sobór Watykański II).

„Społeczność ludzka nie może być dobrze zorganizowana ani wytwarzać odpowiedniej ilości dóbr, jeśli jest pozbawiona ludzi sprawujących prawowitą władzę, którzy stoją na straży praw i w miarę potrzeby nie szczędzą swej pracy i starań dla dobra wspólnego” ( Jan XXIII). Władza, której domaga się porządek moralny pochodzi od Boga: „Każdy niech będzie poddany władzom, sprawującym rządy nad innymi. Nie ma bowiem władzy, która by nie pochodziła od Boga, a te, które są, zostały ustanowione przez Boga. Kto więc przeciwstawia się władzy – przeciwstawia się porządkowi Bożemu. Ci zaś, którzy się przeciwstawiali, ściągną na siebie  wyrok potępienia” (Rz 13, 1-2).

Władza jest sprawowana w sposób prawowity tylko wówczas, gdy troszczy się o dobro wspólne danej społeczności i jeśli do jego osiągnięcia używa środków prawych moralnie. Jeśli sprawujący władzę podejmują działania sprzeczne z porządkiem moralnym, bądź ustanawiają niesprawiedliwe prawa, to „rozporządzenia te nie obowiązują w sumieniu” (KKK). „Wtedy władza przestaje być władzą, a zaczyna się bezprawie” (Jan XXIII).

Obywatele powinni wspierać władzę w jej działaniu dla dobra wspólnego przez uczestnictwo w życiu publicznym. Uczestnictwo jest to dobrowolne i szlachetne zaangażowanie się osoby w wymianę społeczną. Urzeczywistnia się ono w podjęcie zdań, za które ponosi się odpowiedzialność osobistą. Obowiązek ten jest  ściśle związany z godnością osoby ludzkiej. Godne uczestnictwo w życiu publicznym jest wyrazem kultury osobistej, a ukierunkowane jest również na wychowanie całej społeczności ludzkiej:

„Słusznie możemy sądzić, że przyszły los ludzkości leży w rękach tych, którzy potrafią dać następnym pokoleniom motywy życia i nadziei” (Sobór Watykański II).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)