BIULETYN PARAFIALNY

PARAFII PW. ŚWIĘTYCH APOSTOŁÓW
SZYMONA I JUDY TADEUSZA

w CHWASZCZYNIE

III NIEDZIELA ZWYKŁA

26.01.2014 rok

Rok III nr 118

GODNOŚĆ OSOBY LUDZKIEJ

GRZECH

„Nawrócenie domaga się przekonania o grzechu, zawiera w sobie wewnętrzny sąd sumienia – a sąd ten, będąc sprawdzianem działania Ducha Prawdy wewnątrz człowieka, równocześnie staje się nowym początkiem obdarowania człowieka łaską i miłością: „Weźmijcie Ducha Świętego!” Tak więc odnajdujemy w owym przekonaniu o grzechu dwoiste obdarowanie: obdarowanie prawdą sumienia i obdarowanie pewnością Odkupienia. Duch Prawdy jest Pocieszycielem” (Jan Paweł II).

Grzech jest wykroczeniem przeciw rozumowi, prawdzie, prawemu sumieniu, brakiem prawdziwej miłości względem Boga i bliźniego z powodu niewłaściwego przywiązania do pewnych dóbr. Rani on naturę człowieka i godzi w ludzką wspólnotę. Grzech przeciwstawia się miłości Boga i odwraca od Niego serce człowieka. Jest bowiem nieposłuszeństwem, buntem przeciw Bogu. Św. Augustyn przedstawia grzech jako „miłość siebie, posuniętą aż do pogardy Boga”.

Grzechy są bardzo zróżnicowane. Można je rozróżniać w zależności od ich przedmiotu, cnót, jakim się przeciwstawiają oraz przykazań, którym są przeciwstawne. Można je również uporządkować w zależności od tego, czy dotyczą Boga, bliźniego czy samego siebie oraz podzielić na duchowe lub cielesne, bądź też grzechy popełnione „myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem”.

Źródłem grzechu jest serce człowieka i jego wolna wola: „Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne, kradzieże, fałszywe świadectwa, przekleństwa. To właśnie czyni człowieka nieczystym (Mt 15, 19 – 20 )”.

Tradycja Kościoła przyjęła rozróżnienie między grzechem śmiertelnym a grzechem powszednim. Grzech śmiertelny niszczy miłość w sercu człowieka wskutek poważnego wykroczenia przeciw prawu Bożemu. Grzech powszedni natomiast pozwala trwać w miłości, chociaż ją obraża i rani.

Aby grzech był śmiertelny, są konieczne jednocześnie trzy warunki: „Grzechem śmiertelnym jest ten, który dotyczy materii poważnej i który nadto został popełniony z pełną świadomością i całkowitą zgodą” (Jan Paweł II). Materię ciężką uściśla dziesięć przykazań. Ciężar grzechów może być większy lub mniejszy: np. zabójstwo jest czymś poważniejszym niż kradzież.

Grzech śmiertelny wymaga pełnego poznania i całkowitej zgody. Zakłada wiedzę o grzesznym charakterze czynu oraz zgodę na tyle dobrowolną, by stanowił on wybór osobisty. Ignorancja zawiniona i zatwardziałość serca zwiększają dobrowolny charakter grzechu. Ignorancja niedobrowolna może zmniejszyć winę, a nawet uwolnić od ciężkiej winy.

„Grzech śmiertelny jest – podobne jak miłość – radykalną możliwością wolności ludzkiej. Pociąga on ze sobą utratę miłości i pozbawienia łaski uświęcającej. Jeśli nie zostanie wynagrodzony przez żal i Boże przebaczenie, powoduje wykluczenie z Królestwa Chrystusa i wieczną śmierć w piekle; nasza wolność ma bowiem moc dokonywania wyborów nieodwracalnych na zawsze” (KKK).

„Grzech powszedni jest popełniony wtedy, gdy „w materii lekkiej nie przestrzega się normy prawa moralnego lub gdy nie przestrzega się prawa moralnego w materii ciężkiej, lecz bez pełnego poznania czy całkowitej zgody” (KKK).

Grzech powszedni nie pozbawia nas łaski uświęcającej, przyjaźni z Bogiem oraz miłości, nie zrywa również przymierza z Bogiem. Gdy jest jednak pozostawiony bez skruchy, usposabia nas stopniowo do popełnienia grzechu śmiertelnego.

Grzech prowadzi stopniowo człowieka do niewłaściwych skłonności, które zaciemniają sumienie i zniekształcają konkretną ocenę dobra i zła.

Grzech jest czynem osobistym, a co więcej, ponosimy odpowiedzialność również za grzechy popełnione przez innych, gdy w nich współdziałamy, uczestnicząc w nich bezpośrednio lub pośrednio. W ten sposób grzech czyni ludzi współwinnymi, wprowadza między nich przemoc, pożądliwość czy niesprawiedliwość. Takie „struktury grzechu” są wyrazem i skutkiem grzechów osobistych, skłaniając z kolei ich ofiary do popełniania zła, stanowiąc w ten sposób „grzech społeczny”.

Ewangelia jest w Jezusie Chrystusie objawieniem miłosierdzia Bożego dla grzeszników. Przyjęcie Jego miłosierdzia wymaga od nas uznania naszych win: „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (1 J 1, 8 – 9). Św. Paweł stwierdza: „Gdzie… wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska”. Ofiara Chrystusa stała się w tajemniczy sposób źródłem, z którego wytrysnęło niewyczerpane przebaczenie naszych grzechów.

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)

Dzwonienie Dzwonów

W dni powszednie:

Godz. 6⁰⁰ - Św. Rity – Mały – 1,5 minuty

Godz. 12⁰⁰ – Wszystkie – 3 minuty

Godz. 15⁰⁰ – Św. Rity – Mały – 1 minutę

Godz. 18⁰⁰ – Wszystkie – 3 minuty

Godz. 21³⁷- Jan Paweł II – Średni – 10 sekund – 4 – 6 uderzeń

W niedziele i Uroczystości – Święte nakazane

Godz. 6⁰⁰ - Św. Rity – Mały – 1,5 minuty

Godz. 6³⁰ - Św. Rity – Mały – 1 minutę

Godz. 8³⁰ - Św. Rity – Mały – 1 minutę

Godz. 10⁰⁰ - Św. Rity – Mały – 1 minutę

Godz. 11³⁰ - Św. Rity – Mały – 1 minutę

Godz. 12⁰⁰ – Wszystkie – 3 minuty

Godz. 14³⁰ - Św. Rity – Mały – 1 minutę

Godz. 15⁰⁰ – Św. Rity – Mały – 1 minutę

Godz. 18⁰⁰ – Wszystkie – 3 minuty

Godz. 18³⁰ - Św. Rity – Mały – od września do czerwca – 1 minutę

Godz. 19³⁰ - Św. Rity – Mały – lipiec i sierpień – 1 minutę

Godz. 21³⁷- Jan Paweł II – Średni – 10 sekund – 4 – 6 uderzeń