Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

GODNOŚĆ OSOBY LUDZKIEJ

CNOTY TEOLOGALNE

Nadzieja to cnota, dzięki której pragniemy jako naszego szczęścia Królestwa niebieskiego i życia wiecznego, ufając obietnicy Chrystusa i opierając się nie na naszych własnych siłach, ale na łasce Ducha Świętego: „Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę” (HBR 10,23). On wylał na nas obficie (Ducha Świętego) przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego” (TT 3, 6-7).

Nadzieja jest zbroją, która chroni nas w walce zbawienia oraz zapewnia radość nawet w czasie próby. Wyraża się w modlitwie i karmi się nią, czego przykładem może być Modlitwa Pańska, streszczająca wszystko to, czego nadzieja może pragnąć. Kościół nieustannie modli się w nadziei, ”by wszyscy ludzie zostali zbawieni” (1 Tm 2,4).

Miłość jest cnotą, dzięki której miłujemy Boga nade wszystko dla niego samego, a naszych bliźnich jak siebie samych ze względu na miłość Boga. Jezus czyni miłość przedmiotem nowego przykazania. Miłość jako owoc Ducha i pełnia Prawa strzeże wszystkich przykazań Boga i Chrystusa: ”Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej” (J 15, 9-10).

Św. Paweł Apostoł przekazał nam niezrównany obraz miłości w hymnie o miłości (por 1 Kor 13, 4-7). Wyraża w nim prawdę o miłości, bez której nie mają znaczenia przywileje, służba a nawet cnota.

Miłość jest jakby formą cnót – wyraża je i porządkuje między sobą. Praktykowanie życia moralnego ożywionego przez miłość daje chrześcijaninowi duchową wolność dzieci Bożych.

Owocami miłości są radość, pokój i miłosierdzie: ”Wypełnieniem wszystkich naszych czynów jest miłość. Oto cel, do którego zdążamy. Ze względu na niego biegniemy i do niego biegniemy. Gdy Go osiągniemy, znajdziemy w nim pokój” (Św. Augustyn).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)