Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

GODNOŚĆ OSOBY LUDZKIEJ

CZŁOWIEK OBRAZEM BOGA

„Obraz Boży jest obecny w każdym człowieku. Jaśnieje we wspólnocie osób na podobieństwo zjednoczenia Osób Boskich między sobą” (KKK).

Godność osoby ludzkiej ma swoje źródło w stworzeniu jej na obraz i podobieństwo Boże, a wypełnia się w powołaniu jej do Boskiego szczęścia. Człowiek całkowicie dobrowolnie dąży do tego wypełnienia. Przez swoje świadome czyny osoba ludzka dostosowuje się lub nie do dobra obiecanego od Boga. Ludzie kształtują sami siebie i wzrastają wewnętrznie. Z pomocą łaski wzrastają w cnotach Boskich, unikają grzechu, a jeśli go popełnili, powierzają się miłosierdziu naszego Ojca niebieskiego. W ten sposób osiągają doskonałość miłości.

Człowiek jest obrazem Boga. Osoba ludzka obdarzona duchową i nieśmiertelną duszą jest „jedynym na ziemi stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego” (sobór Watykański II). Od chwili poczęcia jest ona przeznaczona do życia wiecznego.

Osoba ludzka nieustannie uczestniczy w świetle i mocy Ducha Świętego. Dzięki rozumowi jest zdolna do zrozumienia porządku rzeczy ustanowionych przez Stwórcę, a dzięki darowi wolnej woli jest zdolna w wolności kierować się do swojego prawdziwego dobra. Za pośrednictwem rozumu człowiek poznaje głos Boga, który przynagla i zachęca do czynienia dobra, a unikania zła. Każdy człowiek jest zobowiązany do kierowania się tym prawem, które słyszy w sumieniu i które wypełnia się w miłości Boga i bliźniego. Życie moralne świadczy o godności osoby ludzkiej.

Człowiek… za poduszczeniem Złego, już na początku historii nadużył swojej wolności” (Sobór Watykański II). Uległ bowiem pokusie i popełnił zło. Zachowuje pragnienie dobra, ale jego natura nosi znamię grzechu pierworodnego: „Człowiek jest wewnętrznie rozdarty. Z tego też powodu całe życie ludzi, czy to jednostkowe, czy zbiorowe, przedstawia się jako walka, i to walka dramatyczna, między dobrem a złem, między światłem i ciemnością” (Sobór Watykański II).

Chrystus przez swą mękę wyzwolił nas od szatana i od grzechu. Wysłużył nam życie w Duchu Świętym, którego łaska odnawia w nas to, co zostało zniszczone przez grzech.

Ten, kto wierzy w Chrystusa, staje się synem Bożym. Owo przybrane synostwo przemienia go i uzdalnia do życia za przykładem Jezusa Chrystusa. W zjednoczeniu ze swym Zbawicielem człowiek osiąga doskonałość miłości – świętość. „Życie moralne, które dojrzało w łasce, wypełnia się w życiu wiecznym, w chwale nieba” (KKK).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)