Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

ŻYCIE w CHRYSTUSIE

„Chrześcijaninie! Poznaj swoją godność. Stałeś się uczestnikiem Boskiej natury, porzuć więc swe niegodne obyczaje przeszłego życia i już do niego nie wracaj. Pomnij, do jakiej należysz Głowy i jakiego Ciała jesteś członkiem, pamiętaj, że zostałeś wyrwany z mocy ciemności i przeniesiony do światła i Królestwa Bożego” ( Święty Leon Wielki).

Chrześcijanie, wszczepieni przez Ciało Chrystusa, przez chrzest, „umarli dla grzechu, żyją zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie” (Rz 6, 11). W ten sposób uczestniczą w życiu Zmartwychwstałego, a idąc za Nim i w zjednoczeniu z Nim, mogą być „naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane i postępować drogą miłości” (Ef 5, 1).

Chrześcijanie „usprawiedliwieni w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa i przez Ducha Boga naszego” (1 Kor 1, 2), stali się świątynią Ducha Świętego, który pobudza ich do działania, wspierając swoją mocą, by przez czynną i żywą miłość przynosili „owoce ducha” w sprawiedliwości i prawdzie.

Symbol wiary ukazał wielość darów Bożych danych człowiekowi w dziele jego stworzenia oraz w jeszcze większym stopniu przez odkupienie i uświęcenie. Tego, co wyznaje wiara, udzielają sakramenty. Chrześcijanie, poznając w wierze swoją godność, są wezwani, by od tej chwili żyć „w sposób godny Ewangelii Chrystusowej” (Flp 1, 27). Przez sakramenty i modlitwę otrzymują oni łaskę Chrystusa i dary Jego ducha, które ich uzdalniają do nowego życia.

Jezus Chrystus czynił to, co się podobało Ojcu. Zawsze żył w doskonałej komunii z Nim. Podobnie Jego uczniowie są wezwani do życia przed obliczem Ojca „który widzi w ukryciu”, by stać się doskonałymi, „jak doskonały jest Ojciec…niebieski” (Mt 5, 48).

Droga Chrystusa „prowadzi do życia”, droga przeciwna „prowadzi do zguby” (Mt 7,13). Przypowieść ewangeliczna o dwóch drogach jest zawsze obecna w katechezie Kościoła. Pierwszym i ostatecznym odniesieniem tej katechezy będzie zawsze sam Jezus Chrystus, który jest „drogą i prawdą i życiem” (J 14, 6).

„Proszę cię, abyś pamiętał, że nasz Pan Jezus Chrystus jest rzeczywiście twoją Głową, ty zaś jednym z Jego członków. Chrystus należy do ciebie, tak jak głowa należy do ciała. Cokolwiek jest Jego, jest zarazem twoje: duch, serce, ciało, dusza, wszystkie władze i umiejętności. Masz posługiwać się nimi, jak gdyby były twoje, po to, abyś Panu służył, chwalił Go, miłował i wysławiał. Ty zaś należysz do Niego, tak jak ciało należy do głowy. Dlatego i On pragnie posługiwać się wszystkimi twymi władzami jak swoimi, by służyć Ojcu i Jego wielbić” ( Święty Jan Eudes).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)