Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

OSTATNIA PASCHA CHRZEŚCIJANINA

„Wszystkie sakramenty, a zwłaszcza sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego, miały na celu ostatnią Paschę dziecka Bożego, która przez śmierć wprowadza je do życia w Królestwie niebieskim. Wówczas spełnia się to, co wyznajemy w wierze i nadziei: oczekuję wskrzeszenia umarłych i życia wiecznego w przyszłym świecie” (KKK).

Kresem życia ziemskiego jest śmierć, którą chrześcijanin rozumie jako przejście do życia wiecznego, którego celem jest pełne zjednoczenie z Bogiem. Życie ziemskie człowieka jest drogą do osiągnięcia wiecznej szczęśliwości. Kościół, który jak Matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go „w ręce Ojca”. Ofiarowanie to dokonuje się w pełni podczas celebracji Ofiary Eucharystycznej.

Dzień śmierci jest dla chrześcijanina, po zakończeniu jego życia sakramentalnego, dopełnieniem nowych narodzin rozpoczętych na chrzcie; jest uczestnictwem w Uczcie Królestwa, zapoczątkowanej w Eucharystii.

Pogrzeb chrześcijański nie udziela zmarłemu ani sakramentu, ani sakramentaliów, ponieważ zmarły znajduje się już poza porządkiem ekonomii sakramentalnej. Pogrzeb jest jednak obrzędem liturgicznym Kościoła.

Obrzędy pogrzebu liturgii rzymskiej proponuje trzy formy pogrzebu, odpowiadające trzem miejscom ich sprawowania: dom, kościół i cmentarz. Przebieg celebracji jest wspólny wszystkim tradycjom liturgicznym i zawiera cztery główne elementy:

- Pozdrowienie wspólnoty. Obrzęd pogrzebu rozpoczyna się pozdrowieniem w duchu wiary. Do bliskich zmarłego kieruje się słowo pocieszenia, a wspólnota zabrana na modlitwie oczekuje także „słów życia wiecznego”.

- Liturgia słowa. Liturgia słowa w czasie pogrzebu wymaga tym bardziej szczególnego przygotowania, że w zebranej wspólnocie mogą znajdować się wierni, którzy bardzo rzadko uczestniczą w liturgii oraz przyjaciele zmarłego nie będący chrześcijanami.

- Ofiara eucharystyczna. Gdy celebracja ma miejsce w kościele, Eucharystia stanowi centrum paschalnej rzeczywistości śmierci chrześcijańskiej. Przez celebrację Eucharystii wspólnota wiernych, a szczególnie rodzina zmarłego uczy się żyć w łączności z tym, który „zasnął w Panu”, przyjmując Ciało Chrystusa, którego zmarły nadal jest żywym członkiem, modląc się za niego i z nim.

- Pożegnanie zmarłego. Żegnając zmarłego Kościół poleca go Bogu. „Jest to ostatnie pożegnanie, jakie wspólnota chrześcijańska oddaje swemu członkowi, zanim jego ciało będzie wyniesione i pożegnane”. Tradycja bizantyjska wyraża je przez pocałunek zmarłego.

„W tym ostatnim pozdrowieniu śpiewamy dla uczczenia jego odejścia z tego życia i rozstania się z nami, ale także dlatego, że nadal trwamy w komunii i w zjednoczeniu. Śmierć nie oddziela nas od siebie, ponieważ wszyscy zdążamy tą samą drogą i odnajdziemy się w tym samym miejscu. Nie będziemy nigdy rozłączeni, ponieważ żyjemy dla Chrystusa i teraz jesteśmy zjednoczeni z Chrystusem, idąc ku Niemu… Wszyscy razem będziemy kiedyś w Chrystusie” (Św. Symeon z Tesalomiki).

„Ufaj więc, duszo moja, ufaj, bo nie znasz dnia ani godziny. Czuwaj pilnie, wszystko szybko przemija, choć twoja tęsknota wątpliwym czyni to, co jest pewne, i czas krótki – długim. Pomnij, że im więcej walk tu przetrwasz, tym lepiej dowiedziesz, jak miłujesz twego Boga! Tym lepiej też potem z Umiłowanym będziesz cieszyła się rozkoszą i szczęściem, którym nie będzie końca” (Św. Teresa od Jezusa).

(na podstawie Katechizmu Kościoła Katolickiego)