Redakcja: Ks. Piotr Gruba i Młodzież

Święty Szymon

Do grona dwunastu apostołów Jezusa Chrystusa należał św. Szymon Gorliwy. Z całej dwunastki on chyba jest postacią najmniej znaną. W Martyrologium Rzymskim, pod datą 28 października czytamy następującą, krótką pochwałę (elogium):

"W Persji zejście świętych apostołów Szymona Kananejczyka i Tadeusza, nazywanego także Juda. Szymon głosił Ewangelię w Egipcie, a Tadeusz w Mezopotamii. Następnie obaj przybyli do Persji, a nawróciwszy bardzo wielu do Chrystusa, zakończyli życie śmiercią męczeńską".

Martyrologia Rzymskie wspominają św. Szymona Gorliwego razem ze św. Juda Tadeuszem. Dlaczego obydwaj apostołowie mają wspólny obchód liturgiczny, nie wiemy. Być może, że jest skutkiem ich wspólnej praca w Persji i śmierci męczeńskiej. Ewangeliści Mateusz (10,4) i Marek (3,18), dali Szymonowi przydomek "Kananejczyk", który znaczy mniej więcej to samo, co "gorliwy". Stąd wysuwa się czasem wniosek, że św. Szymon był entuzjastą religijnym, zanim został apostołem Jezusa Chrystusa. Święty Łukasz przydomek "Kananejczyk" podaje w przekładzie greckim "Zelotes", "gorliwiec". Być może, że apostoł ten był przedtem członkiem stronnictwa "zelotów", o których pisze historyk Józef Flawiusz.

Według niepewnych wiadomości jakie historia nam przekazała, święty Szymon apostoł miał głosić Ewangelię Chrystusową słowem i przykładem w różnych krajach, wśród których wylicza się nawet Wielką Brytanię. Najprawdopodobniej jednak pracował on w Babilonii i Persji, gdzie miał spotkać się z apostołem Juda Tadeuszem. Tam przez jakiś czas razem owocnie pracowali. Tam też spotkała ich śmierć męczeńska. W ten sposób zakończyli swoje pracowite życie na wzór swojego Mistrza Jezusa Chrystusa, Króla Męczenników.

Co do śmierci św. Szymona tradycja podaje kilka wersji. Według jednej z nich miał ponieść śmierć w Jerozolimie za panowania cesarza Trajana, w wieku ponad 100 lat. Według niektórych przekazów św. Szymon miał zostać ścięty. Według innych przekazów głosił Ewangelię wraz ze św. Judą Tadeuszem nad Morzem Czerwonym i w Egipcie, lub też w Babilonii i Palestynie, albo w Syrii, Mezopotamii i Persji. Razem też mieli ponieść śmierć męczeńską, chociaż część tradycji nie potwierdza tej wersji. Tradycja podaje też kilka równych wersji śmierci świętego Szymona: raz mówi się o ścięciu mieczem, innym razem o zabiciu Judy Tadeusza i Szymona maczugą (lub pałką) albo włócznią, a inne źródła (raczej jednak późniejsze) podają, że został przepiłowany drewnianą piłą. Dlatego też w ikonografii św. Szymon jest przedstawiany z bardzo różnymi narzędziami męczeństwa: piłą, włócznią, maczugą, mieczem albo ołowiem; czasem z rybą. Czasem trzyma także krzyż, a prawie zawsze księgę. Poza tym ukazywany był prawie wyłącznie razem ze św. Judą Tadeuszem, co może właśnie wskazywać na razem poniesioną śmierć.

Według świadectwa mnicha Epifaniusza z IX wieku ciało św. Szymona spoczywało w Nicopolis w Bułgarii, w kościele wystawionym ku jego czci. Obecnie relikwie św. Szymona i św. Judy Tadeusza mają znajdować się w Rzymie w bazylice św. Piotra w kaplicy Najświętszego Sakramentu. Część relikwii św. Szymona ma posiadać również Tuluza (Francja). W Kościele koptyjskim wspomnienie św. Szymona Apostoła obchodzone jest 10 maja.

Święty Szymon jest patronem farbiarzy, grabarzy, wytwórców wyrobów skórzanych, tkaczy, murarzy, pracowników leśnych i drwali, a także patronem beznadziejnych przypadków. Opr. Karol

DUŻY DZWON – 500kg

Święci Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz (ozdoba: ornamentyka)

„Człowiek jest wielki nie przez to co ma, nie przez to kim jest,

lecz przez to czym dzieli się z innymi.” – Jan Paweł II